|
GRIP vzw | Koningsstraat 136 | tel 02 214 27 60 | fax 02 214 27 65 | info@gripvzw.be | www.gripvzw.be |
| n°27: januari - februari 2009 | Nieuwsbrief GRIP - Printbare versie |
Inhoud |
|
Inleiding |
Beste lezers, Niemand kan er nog om heen, er is een financiële crisis. En dan is het erop of eronder… Besparen dus, op alle mogelijke vlakken. Wereldwijd neemt het protectionisme toe, elk gaat voor zijn eigen markt gaan schermen. Ook in Vlaanderen zal men de knip op beurs houden. Maar moet er dan op alles bespaard worden ? Ook in de domeinen die personen met een handicap aanbelangen ? NEEN ! Wij moeten nog op tal van vlakken een inhaalbeweging maken om aan “gelijke rechten” en “kwaliteit van bestaan” toe te komen. De economische crisis mag geen rem betekenen op dit vlak. In de aanloop naar de regionale verkiezingen, zal GRIP de komende maanden langsgaan bij de Vlaamse politieke partijen om onze verwachtingen scherp te stellen. Meer dan ooit moeten wij benadrukken dat onze doelstellingen op het vlak van gelijke rechten en gelijke kansen de juiste richting aangeven. Hoe lang en hoe zwaar die weg ook is, voor ons is het niet erop of eronder… maar erover ! Leon Verelst, voorzitter GRIP |
Vers van de pers |
Mensen met een handicap bezitten unieke expertise. Deze unieke ervaring zorgt ervoor dat we de wereld bekijken/beleven vanuit een eigen perspectief. Dit perspectief kan in meer of mindere mate verschillen van het perspectief van de beroepskracht. Als we inclusie ten volle willen realiseren en daarmee samenhangend gelijke rechten en kansen voor iedereen willen garanderen dan is het noodzakelijke dat ons perspectief vanuit het in de wereld staan met een handicap op een volwaardige manier in alle beslissingen wordt meegenomen. Vandaag gebeurt dit nog te weinig. Er wordt nog te vaak uitsluitend vanuit het perspectief van de beroepskracht gekeken. Met de opzet van een studiedag willen we vanuit GRIP in dialoog een proces op gang brengen en hopen dat hij een aanzet vormt tot de realisatie van échte participatie. Er kwam heel wat volk opdagen voor onze studiedag. Het thema ‘ervaringsdeskundigheid en participatie’ leeft duidelijk. Het viel ons op dat we een heel divers publiek bereikten. In de zaal zaten zowel mensen die actief zijn binnen tewerkstelling, gelijke kansen, vorming, ondersteuning, … mensen met ervaringsdeskundigheid en beroepskrachten uit België én Nederland. Ook vanuit de politiek mochten we een aantal mensen verwelkomen. Eerst nam Geertje Deceuleneer, onze gastvrouw van de dag, ons mee voor een korte babbel met Annick, Peter en Martijn over hun ervaring en de betekenis die dat voor hen heeft. In de voormiddag keken Paul Van Roy en Patrick Devlieger verder vanuit een theoretische hoek naar ervaringsdeskundigheid. In de namiddag gingen de deelnemers zelf aan de slag met de begrippen ‘ervaringsdeskundigheid’ en ‘participatie’. 
Ervaringsdeskundigheid, een verkenning(Paul Van Roy)De erkenning van ervaringsdeskundigheid van personen met een handicap op alle domeinen van het leven is een voorwaarde om tot echte participatie te komen. Dit is niet alleen belangrijk binnen ons persoonlijk leven. Mensen met een handicap willen ook hun burgerrol opnemen op beleidsniveau en participeren binnen onderzoek, bijvoorbeeld. Bovendien is reële participatie van mensen met een handicap binnen deze domeinen de enige manier om ons perspectief écht mee te nemen. Het begrip ‘ervaringsdeskundigheid’ wordt in steeds meer en diverse contexten gebruikt. Binnen deze verschillende contexten is er echter geen eenduidigheid over wat ervaringsdeskundigheid precies inhoudt. Vanuit GRIP zetten we de voorbije maanden de eerste stappen in de uitwerking van een theoretisch kader met betrekking tot ervaringsdeskundigheid. We pretenderen niet dat onze visie ‘de’ waarheid inhoudt. Integendeel, we nodigen iedereen uit om met ons in dialoog te gaan en samen stappen te zetten in de herkenning, verkenning en erkenning van ervaringsdeskundigheid. We startten ons denkproces vanuit twee vragen: Om hierop een antwoord te kunnen formuleren stonden we stil bij het woord ervaringsdeskundigheid op zich. Dit bracht ons bij het onderscheid tussen ervaring, ervaringskennis, ervaringskunde en ervaringsdeskundigheid. Samenvattend kunnen we zeggen dat ervaringsdeskundigheid meer betekent dan het hebben van een persoonlijke ervaring. Het is een ervaring die beleefd en ingezet wordt, voor zichzelf of voor de ander. Authenticiteit is daarbij belangrijk. Met authenticiteit bedoelen we dat we onszelf tonen zoals we zijn en niet proberen om ons systematisch aan te passen aan de normen van de samenleving. Bovendien is het vanzelfsprekend dat het inzetten van ervaringsdeskundigheid in dialoog gebeurt, met respect voor de diversiteit in perspectief. Tot slot geven we jullie nog mee dat alle personen met een handicap ervaringsdeskundigheid bezitten. Ze kunnen deze echter op verschillende manieren inzetten. Hiermee bedoelen we dat iedereen intrinsiek over de mogelijkheden beschikt om kennis over zijn ervaring te verwerven en ze in te zetten. Maar, vaak beletten drempels het inzetten van deze ervaringsdeskundigheid. Soms ook is er extra ondersteuning of vertegenwoordiging van de directe omgeving nodig om ze echt te kunnen inzetten. Het is dan ook een serieuze uitdaging om deze drempels weg te werken en voor gepaste ondersteuning te zorgen zodat de ervaringsdeskundigheid op alle domeinen maximaal ingezet kan worden. Erkenning is hierin een eerste noodzakelijke stap. 
|
| Dossiers |
In Nederland is de laatste weken heel wat ophef ontstaan rond het persoonsgebonden budget (PGB). Alles draait om een onderzoek over de fraudegevoeligheid van het PGB. De opsporingsdienst van de belastingen en de gerechtelijke politie hadden onderzocht of het makkelijk was om bedrog te plegen met het PGB. Dit onderzoek was niet wetenschappelijk en ook niet strafrechtelijk, maar een verkennend onderzoek. Daarom werd het rapport eerst niet openbaar gemaakt. Na protest van het nieuwsprogramma Nova werden de resultaten toch bekendgemaakt. En die zagen er niet zo goed uit. In 80% van de onderzochte gevallen zou (een deel van) het persoonsgebonden budget niet juist besteed zijn. Het rapport gaf als belangrijkste verklaring dat er zoveel PGB's worden aangevraagd, dat de inschaling vaak gebeurt met één telefoontje. Het Centrum Indicatiestelling Zorg betwist dat. Bij een eerste aanvraag doen ze altijd een onderzoek. Bij een verlenging is het wel mogelijk dat men enkel opbelt met de vraag of de situatie is veranderd. Zo kan het blijkbaar gebeuren dat een PGB wordt uitbetaald voor een zieke moeder die al vijf jaar overleden is. Volgens Radar, ook een TV-programma, moeten er andere oorzaken zijn van de vele fraudegevallen. Radar ging op onderzoek en kwam al snel uit bij de pgb-bureaus. Zij beheren het budget en doen de administratie voor budgethouders die dat niet zelf willen doen. Ze bieden ook advies en bemiddeling. Maar die bemiddelingsbureaus bieden soms ook zelf zorg aan, of ze zijn verbonden aan zorgvoorzieningen. En dan zijn ze natuurlijk niet meer neutraal. Soms bieden ze je ondersteuning die je helemaal niet nodig hebt. Bovendien zijn ze niet altijd transparant in de besteding van je budget. Zo kun je een zorgabonnement nemen; alles wordt dan voor jou georganiseerd, maar het is helemaal niet duidelijk waarvoor je betaalt en meestal betaal je dan ook veel te veel voor zorg die je soms helemaal niet krijgt. In het algemeen moeten budgethouders erg assertief en mondig zijn om tegen zo'n bureau in te gaan, inzage in hun budgetbesteding te krijgen, klacht in te dienen ... En verder is er dus veel te weinig controle. Toevallig of niet, maar sinds 1 januari zijn er al nieuwe regels die deze problemen voor een deel zullen oplossen. Zo moet de PGB-houder voortaan zelf zijn handtekening zetten onder de verantwoording van zijn PGB. Ook mogen de kosten voor bemiddeling niet meer met het PGB betaald worden, wat het einde betekent van de zorgabonnementen. Het Tweede Kamerlid (= parlementslid) Jan De Vries wil echter nog verder gaan. Het geld zou altijd op de rekening van de budgethouder zelf gestort moeten worden. Een trekkingsrecht of derdebetalersysteem zou met andere woorden fraude in de hand kunnen werken. Verder zou het niet mogen dat een PGB-bureau het budget beheert én ook zorg aanbiedt. Budgethoudersvereniging Per Saldo is het daar helemaal mee eens. Zij werken momenteel aan een keurmerk. PGB-bureaus die zowel budgetbeheer als zorg aanbieden, zouden nooit zo'n kwaliteitslabel krijgen. Niet omdat ze op die manier winst maken, maar omdat die winst vaak ten koste gaat van de budgethouder. Daarom wijst Per Saldo er ook op dat een administratieve controle geen goede controlevorm is. Voor een bureau is het gemakkelijk om de papieren te laten kloppen, maar dit bewijst niet of de persoon de betaalde zorg (of de meest geschikte zorg) ook effectief heeft gekregen. Dat moet men aan de budgethouders zelf vragen. Meer informatie: |
| Vers van de pers |
Zaterdag 25 april, 14u – 16u Uit verschillende hoeken weerklinkt al jarenlang de roep naar zorgvernieuwing. Personen met een handicap willen een beter aanbod van de zorg. Ze willen ondersteuning op maat van hun eigen noden en toekomstdromen. Ze willen meer zeggenschap over hun woonvorm, dagbesteding, werk en over wie hen verzorgt en hen begeleidt. Heel wat voorzieningen zitten al mee op die trein. Ze hebben hun aanbod individueler en klantgerichter gemaakt. Voorzieningen worden echter beperkt door de oude regelgeving. Soms balanceren ze noodgedwongen op de grens van de illegaliteit. Het is dus ook aan de politiek om zorgvernieuwing door te voeren. Eén en ander is wel al gebeurd. Het persoonsgebonden budget (PGB), een belangrijke hefboom voor zorgvernieuwing, is op kleine schaal van start gegaan. Maar hoe verloopt dit experiment en wanneer wordt het uitgebreid? Wat gebeurt er verder nog om de zorg meer vraaggestuurd te maken? Hoe zit het met de deregulering? Kortom, met welke ideeën en ambities trekken de Vlaamse politici naar de verkiezingen? In dit debat krijg je het live te horen. Diverse spelers uit het veld benoemen de knelpunten en geven ideeën. Politici van verschillende politieke partijen geven antwoord – ook op jouw vragen! Meer informatie: |
| Vers van de pers |
|
Dossiers |
In juni mogen we weer naar het stemhokje om te kiezen voor onze vertegenwoordigers in het Vlaamse en Europese Parlement. GRIP stelde een politiek manifest op met vijf thema’s die we belangrijk vinden in een beleid dat streeft naar gelijke rechten voor personen met een handicap. In februari en maart houden we gesprekken met alle democratische partijen en leggen we uit waarom ze onze beleidsvoorstellen zouden moeten opnemen in hun verkiezingsprogramma. En natuurlijk hopen we dat het dan niet bij beloftes blijft!
|
| Vers van de pers |
Van 1 september tot 13 oktober 2008 zond één Voorbij de Grens uit. In dit programma konden we tien Vlamingen met een lichamelijke of zintuiglijke handicap volgen op een trektocht door Nicaragua. Fotografe Lieve Blanquaert was ook van de partij. En GRIP keek ernaar. Mediawatch betekent kijken, analyseren en reageren. Wij kijken in de eerste plaats naar de beeldvorming van handicap. Maar "wij" zijn een diverse groep van verschillende mensen. Het mediawatch-experiment leverde bijgevolg een diverse analyse op, en ook een veelstemmige uitwisseling met de VRT. Mediawatch begint met kijken of opmerken. GRIP nodigde haar medewerkers uit om naar het programma te kijken en een dagboek bij te houden van hun gevoelens en bevindingen daarbij. Die verslagen konden ze posten op de blog www.handiwatch.wordpress.com, waar iedereen kon meelezen en reageren. Mediawatch ontwikkelt zich al snel van opmerken naar analyseren. Wat betekenen de dingen die we zien? Welke visie schuilt erachter? Welk effect hebben ze? Toen het einde van de serie naderde, postte GRIP enkele discussiepunten op de blog. Die baseerden we op wat de kijkers geschreven hadden, maar ook op de handicap-modellen. Dit zijn manieren waarop men kijkt naar het fenomeen handicap. Zo heb je het medische model, waarin we aandacht hebben voor revalidatie en verpleging. Het sociale model legt de nadruk op ontoegankelijkheid en andere maatschappelijke drempels. Met morele modellen proberen we handicap een plaats te geven in een systeem van (positieve en negatieve) waarden. De discussiepunten werden verder besproken in een focusgroep. Deze bijeenkomst hielden we nadat het programma was afgelopen. In de focusgroep, maar ook op de blog bleek al gauw dat onze ervaringsdeskundige kijkers erg kritisch waren en niet alleen positieve reacties hadden op het programma. Ook bleek niet iedereen dezelfde mening te hebben. Al het interessante materiaal dat hieruit voortkwam probeerden we nog beter in verband te brengen met de handicap-modellen en dit brachten we samen in één analyse. Binnen het morele model ontdekten we dat het programma uitging van een winnersmentaliteit. De trektocht draaide om sportieve prestaties, en vaak was de persoonlijke prestatie het belangrijkst – niet de groepsgeest of het teamwork. Sommigen vinden het oké dat zogenaamde verliezers achterbleven, zodat de sterkeren tenminste de top van de berg zouden halen. Ook waren het juist de straffe prestaties die maakten dat televisiekijkend Vlaanderen bewondering kreeg voor deze mensen met een handicap. De andere kant van deze medaille is dat je minder respect lijkt te verdienen als jouw dagelijkse uitdagingen bestaan uit wassen, kleden, eten en drinken. Wie durft klagen over een gebrek aan ondersteuning, wordt binnen deze moraal misschien beschouwd als een verliezer. Ook van het medische model vonden we veel terug. Er reisde een dokter mee met het gezelschap, die de tocht beschreef als een vorm van revalidatie. Dit schoot bij veel van onze kijkers in het verkeerde keelgat. Vanuit medisch oogpunt vonden zij de trektocht – tenminste, het beeld dat ze ervan kregen – helemaal niet verantwoord. Als we de bril opzetten van het sociale model, ontdekten we dat het groepje geen toonbeeld was van inclusie. Veel kijkers waren verontwaardigd dat er met Jef zo weinig rekening gehouden werd. Door de communicatie niet aan te passen, werd hij uitgesloten en tegelijk gebruikt als trekpaard. Het programma gaf nog een paar andere maatschappelijke pijnpunten goed weer, al was het meestal maar terloops. Als we het programma vanuit het culturele model analyseren, komen we tot heel wat interessante conclusies. De deelnemers vormden een diverse groep met verschillende handicap-identiteiten. Er waren mensen bij, zowel met een aangeboren als een verworven handicap, die hun beperking een plaats hadden gegeven of er zelfs een beetje trots op waren. De meeste aandacht ging wel naar een paar mensen die nog maar pas een handicap verworven hadden en het daar nog heel moeilijk mee hadden. Met hen konden de meeste mediawatchers zich niet identificeren. Ze zagen hen ook niet als rolmodellen. Waar bijna iedereen het wel over eens was, is dat het programma uiteindelijk niet alleen ging over handicap, maar ook over tien mensen. Geen goede mediawatch zonder een reactie. We reageerden natuurlijk al op de beeldvorming door de ervaringsdeskundige stemmen te laten horen op de blog. Maar met onze analyse onder de arm trokken enkele GRIPpers ook naar de VRT. Op 15 december hadden we een rondetafelgesprek met onder andere de netmanager en medewerkers van de Cel Diversiteit. Ze waren verrast door onze grondige aanpak en de genuanceerde feedback. Het was een bijzonder vruchtbaar gesprek. Met deze uitwisseling haalden we de banden met de VRT weer wat nauwer aan, dus dat belooft voor de toekomst! Meer informatie:De analyse bevat natuurlijk nog veel meer informatie dan in bovenstaande samenvatting. De volledige tekst kun je lezen op www.handiwatch.wordpress.com of op www.gripvzw.be onder "Dossiers van GRIP" bij "Media". Daar kun je de tekst ook downloaden. Hier is de directe link naar de Analyse van de beeldvorming in Voorbij de Grens. |
Activiteiten
 |
Vandaag zijn er in Vlaanderen weinig ontmoetingsmogelijkheden voor holebi’s met een verstandelijke beperking. Daarom organiseerden VMG, de Holebifederatie en Casa Rosa in 2008 4 ontmoetingsnamiddagen voor holebi’s met een verstandelijke beperking. Uit het succes van deze namiddagen blijkt dat de nood aan ontmoeting groot is. Daarom worden in 2009 nog 6 ontmoetingsdagen georganiseerd in Gent onder de naam 'De Roze Joker'. De bedoeling van deze dagen is om holebi’s met een verstandelijke beperking in een ontspannen sfeer met elkaar in contact te brengen. De activiteiten zijn dan ook in eerste instantie gericht op kennismaking. Daarnaast wordt er op een laagdrempelige manier aandacht besteed aan het holebithema. Voor meer informatie kunt u terecht op www.holebifederatie.be. Vanaf januari 2009 start Aditi vzw met haar werking. Aditi vzw is een nieuw centrum voor advies, informatie en ondersteuning rond seksualiteitsontwikkeling en -beleving. Drosera is een inclusieve dansproductie met live hedendaagse klassieke muziek. Choreografe Goele Van Dijck gaat de uitdaging aan om een bijzondere dansproductie in elkaar te steken met dansers met en zonder fysieke handicap. En is op zoek naar jonge (tussen de 16-26 jaar) dansers met of zonder handicap voor een nieuwe dansproductie. Voor meer informatie kunt u terecht op info@artforumvzw.be. In 2007 heeft het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding een melding van een rolstoelgebruiker ontvangen die om een bepaald concert te kunnen bijwonen enkel een ticket aan VIP-condities kon kopen. Gevoelig voor dat verhaal, wilde het Centrum op het terrein nagaan op welke manier de verschillende organisatoren van evenementen en spektakels en de ticketverkooppunten personen met een handicap ontvangen. Verenigingen van en voor personen met een handicap, alsook verschillende organisatoren op het terrein werden gecontacteerd en bevraagd. Op die manier kreeg het Centrum een beeld van de problemen die er nog regelmatig rijzen, maar ook van de goede praktijken. Voor meer informatie kunt u terecht op www.diversiteit.be. De film “Including Samuel” van Dan Habib onderzoekt de educatieve en sociale inclusie van jongeren met beperkingen. De veelvuldig bekroonde documentaire vertelt het verhaal van de familie Habib en hun inspanningen om hun zoon Samuel te betrekken in de verschillende aspecten van het ‘het leven’. In de film worden er ook nog enkele andere families gevolgd, met verschillende ervaringen op het vlak van inclusie. Organisatie: Vakgroep Orthopedagogiek UGent en Ouders voor Inclusie. De film draait op 11 maart 2009 in Gent, met nabespreking onder leiding van vader en moeder van Samuel. Informatie of inschrijvingen (voor 5 maart) op info@oudersvoorinclusie.be. |
Sensibilisatie  |
GRIP organiseerde in het voorjaar van 2005 een cartoonwedstrijd. Wij selecteerden voor jou de beste inzendingen. De cartoon van de maand is er één van Ben Seys en draagt de titel “Speciale ingang”.
Reserveer de volledige cartoontentoonstelling van GRIP gratis voor je organisatie, dienst of instelling. |
| Sensibilisatie |
Onze cartoontentoonstelling ‘Haha… handicap’ zet zijn ‘never-ending tour’ verder doorheen Vlaanderen en Brussel in 2009. Noteer alvast de volgende data in je kalender:
|
Column |
Zondag jongstleden had ik een uitstap gepland naar een bowlingzaal. De lokatie waar ik heen wou, omdat ik uit ervaring weet dat ik er met mijn elektrische rolstoel terecht kan, was deze keer geen optie. Alle banen waren bezet omwille van de vele verjaardagsfeestjes die reeds voor zondagnamiddag waren gepland. Vol goede moed vertrokken wij op zondagnamiddag, met het busje van de lokale afdeling van de ‘Dienst Aangepast Vervoer’, naar de betreffende bowlingzaal. Mijn twee jongens, een vriend van hen, mijn assistente en ikzelf werden door de joviale vrouwelijke chauffeur veilig en wel ter plaatse gebracht. Op het adres van bestemming zag het er allemaal veelbelovend uit. Een dubbele toegangsdeur, waarvan elk deel apart al breed genoeg is om zelfs met een brede rolstoel als de mijne, of een maxi kinderwagen, probleemloos binnen te geraken. Voorts: brede gangen, duidelijke bewegwijzering, een puike toiletruimte, waar ook rolstoelers nuttig gebruik van kunnen maken, tot plots: drie treden! Gelukkig had ik snel opgemerkt dat zich aan mijn rechterzijde een geheel glazen deur bevond, waarop op ooghoogte – van een staand persoon! – een klein zelfklevertje was aangebracht met het internationaal symbool voor mensen met een handicap: een witte rolstoel op een blauwe achtergrond. Dit deed me vermoeden dat achter die deur de voor mij te volgen weg zou liggen. Eén probleem: de deur was vast! Dus stuurde ik de jongens de trappen op om via de gewone weg (die een hele hoop mensen die na ons waren gearriveerd, inmiddels hadden ingeslagen) naar de infobalie te stappen en de receptionist(e) te verzoeken iemand van het personeel te sturen om de deur te openen. Vrij snel kwam er iemand aan. Vaak wordt die deur blijkbaar niet geopend, want de kerel die opdaagde, moest zowat elke sleutel uit zijn sleutelbos uitproberen vooraleer hij de juiste opener te pakken kreeg. Toen de deur eindelijk los en geopend was, reed ik binnen. Toen ik vlak bij hem was, begroette ik de man. "Graag gedaan" was zijn respons. Die vent ging er dus van uit dat ik hem had bedankt, terwijl zijn dienst allerminst een gunst was, want die deur dient steeds open te zijn! Het is al erg genoeg dat elkeen met wielen onder zijn gat als tweederangsburger via een zijdeur naar binnen moet. Dat ik vanaf daar op eigen houtje tot in de zaal zou geraken, was een foute gedachte. Twee deuren en een zaal moesten we nog door. Toen ik dan toch in de bowlingzaal was gearriveerd, zei de kerel die de deuren had geopend, dat dit het eindpunt was. Verder kon niet. Ik keek rondom mij: langs de zitjes en tafels aan de bowlingbanen kon ik passeren. Ik kon ook op de hoogte van de eerste banen geraken via een mobiel aluminium hellend vlakje. Mijn eigen oprijgoten, die ik voor alle zekerheid had meegebracht, mochten dus in hun opbergzak blijven zitten. Maar tot aan de bar, de zithoek of de bowlingbanen waar de volwassenen doorgaans spelen, zou ik nooit geraken. Die trapjes op om tot op dat niveau te geraken, zou zelfs met mijn eigen oprijgoten niet lukken. Nu ja, wij hebben onze spelletjes kunnen spelen. Er was een speciale goot beschikbaar, die onder anderen door zwaar verlamde rolstoelers zoals ik wordt gebruikt. Mijn zoon is daar wel om moeten gaan vragen. Maar kom, men bracht ze en het was zelfs nog een mooi, solide exemplaar. Wat goed is mag ook gezegd worden! Maar het hulpmiddel was klaarblijkelijk nog niet veel gebruikt. Hoe zou dat komen? Het complex waarin de bowlingzaal zich bevindt, met alle andere faciliteiten zoals vergaderruimte en restaurant, ziet er gloednieuw uit. Het is dan ook doodjammer dat men de riant aanwezige ruimte niet heeft benut om een integraal toegankelijke attractiepool te creëren. Dit is mijn zoveelste ervaring met, en andermaal een voorbeeld van, een nieuwbouw met gebrekkige toegankelijkheid. Je moet daar maar eens komen met je kleinste spruit in de kinderwagen, of met oma, die gebruik maakt van een rollator, en mee komt kijken en supporteren voor haar kinderen en kleinkinderen. Of de 16-jarige puber in een rolwagen die met zijn maten een paar spelletjes komt spelen. Dat bowlen gaat wel, maar enkel in de hoek waar de kinderparty’s plaatsvinden. En met de vrienden aan de bar iets gaan drinken of een videospelletje spelen kan helemaal niet! Een slechtziende die via de drempelloze exit-route naar buiten gaat, loopt veel kans tegen de glazen deur aan te botsen, omdat de voorgeschreven strips op ooghoogte, niet aanwezig zijn. Om maar enkele tekortkomingen in deze specifieke uitbating te noemen. We staan nog ver af van een integraal toegankelijke leefwereld, waarin elke persoon zelfstandig en op een gelijkwaardige manier kan participeren in het maatschappelijk leven. Een leefomgeving en dienstverlening op maat van iedereen. Ik vrees dat er enkel een kentering zal komen als men ‘integrale toegankelijkheid’ VERPLICHT maakt, bovendien een doordacht controlesysteem uitwerkt en toepast en strenge sancties voorziet bij het niet naleven van de richtlijnen. Jammer, maar als rede en gezond verstand het niet voor elkaar krijgen, dan is dit de enige manier om het doel te bereiken. Rudi VAN DAMME, 8 februari 2009 |
Sluit aan |
Heb je voeling met onze werking en sta je achter onze standpunten, word dan sympathisant van GRIP (gratis). Het zal onze organisatie meer draagkracht geven bij het beïnvloeden van het beleid. Op deze link vind je een invulformulier. Dank ! |
|
Archief |
Onze oudere nieuwsbrieven kan je bekijken op het deel nieuwsbrief van onze website |
 |
|
Mensen met een handicap kunnen al genieten van de bescherming die algemene mensenrechtenverdragen bieden (vb. de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens). Er zijn daarnaast in het verleden ook specifieke Verklaringen gemaakt, bijvoorbeeld over mensen met autisme, de Resolutie van 1971 m.b.t. de rechten van personen met een verstandelijke handicap, enzovoort. Sinds 1994 worden een aantal belangrijke vrijheden en principes opgesomd in de VN-standaardregels betreffende gelijke kansen voor personen met een handicap.
De vijf thema’s gaan – direct of indirect – allemaal over inclusie. Welk beleid hebben we nodig opdat onze samenleving écht open staat en gelijke kansen biedt voor personen met een handicap? Hieronder een samenvatting van het politiek manifest van GRIP.